Eigen tempo

Na jaren lang alleen maar haasten, rennen, to-do lijsten en veel stress, wist ik dat het anders moest. Ik nam ontslag en ging op zoek naar mijn eigen tempo. Ik had nooit kunnen bedenken wat er toen gebeurde. Wil je weten wat en waarom? Lees dan verder

Ik staar naar het beeldscherm van mijn laptop. Ik zie een groot aantal Word documenten met daarin half geschreven blogs. Flarden van onderwerpen, die op het moment van schrijven ertoe deden, maar daarna niet meer. En dus heb ik ze geparkeerd. Wachtend op het vervolg van woorden. Wachtend tot het moment dat ze de wereld in mogen.

Zo voelt mijn leven op dit moment een beetje ook. Ik heb hier een lijst liggen met allerlei dingen, die ik graag wil doen en aan sommige ben ik ook al begonnen…en vervolgens geparkeerd.

Als ik naar die lijst kijk, merk ik dat er een deel van mij dit lastig vindt. Een deel dat juist heel graag ermee aan de slag wil gaan. Een deel dat zich…hmmm…ongeduldig voelt? Of is het teleurgesteld? Of verdrietig? Ik kan er niet echt een naam aangeven, maar het knaagt wel een beetje. Het is ook dat deel dat nog meer opspeelt als het ziet hoe andere juist wel heel actief zijn en van alles posten op het internet of echt dingen zijn aan het ondernemen. Die wel dingen van die lijst afvinken en in de wereld zetten.

Maar er is ook een deel in mij die momenteel een soort slow motion beweging heeft ingezet. Een deel dat jarenlang heeft moeten jagen, rennen en alles aanpakte wat er viel aan te pakken. Vaak tegen mijn gevoel in. Doen, doen, doen en niet mauwen. Achteraf betalen we wel de rekening.

Die rekening heb ik onlangs gepresenteerd gekregen.

Ik heb een maand of wat geleden besloten dat het anders moest. Dat ik wel mijn gevoel wilde gaan volgen en dus daarom de knoop doorgehakt om mijn baan op te geven. Op te geven klinkt als de handdoek in de ring gooien, maar dat was het niet. Ik voelde al een tijdje dat ik niet meer op mijn werkplek mij welkom voelde. Wel door werkgever en mijn collega’s, maar niet meer vanuit mijzelf. De persoon die ik daar was, was niet meer welkom in mijn leven. Of beter gezegd het gedrag dat die persoon had aangenomen om het werk te kunnen doen, was niet meer welkom. Dat klinkt misschien een beetje vaag, maar het komt erop neer, dat ik van binnen aan het huilen was, terwijl ik van buiten een en al glimlach was en deed alsof alles oké was. Maar dat was dus niet zo. Ik deed zoveel dat tegen mijn eigen gevoel inging en gewoon weg niet goed voelde. Niet kloppend (voor mij).

Door de jaren heen heb ik een aantal werkgevers gehad en elke keer als ik naar een nieuwe ging, gunde ik mij geen tijd om echt afscheid te nemen, op rust te komen of mij voor te breiden op de nieuwe werkplek. Het was gisteren afscheid bij de ene en morgen beginnen bij de ander.

Maar deze keer niet.

Deze keer besloot ik om wel even echt rust te nemen, eerste alles verwerken, voordat ik weer aan de slag zou gaan met een nieuwe uitdaging. En toen ging alles ineens in slow motion. Dat deel wat zo gewend was te rennen, zakte als een aardappelzak in elkaar en besloot even heel duidelijk te maken wat jarenlang rennen eigenlijk deed met mijn lichaam. Aan de buitenkant was nog steeds niets te zien, maar bijna degelijks kwam er letterlijk uit wat erdoor dat rennen was vastgezet in mijn lichaam. Alle stress, al het verdriet, al het blijven staande houden van mijzelf, al het doorgaan, kwam er eindelijk uit.

Dat heeft ongeveer een maand geduurd.

En in die maand heb ik nog steeds mijzelf wijs proberen te maken dat ik heel veel moest en kon doen. Of te wel heel veel beginnen gemaakt aan blogs en een lijst met alle leuke dingen, die ik nu zou kunnen gaan doen.

Ondertussen heb ik de slow motion in mijn eigen tempo omgedoopt. En die varieert van dag op dag. De ene dag ben ik echt in een flow en de andere dag staar ik naar mijn beeldscherm. En weet je, dat voelt echt goed. Gewoon lekker mijn eigen tempo aannemen. Dat deel dat graag dingen in de wereld wil zetten, begint het ook te snappen, omdat het merkt dat opjagen of aansturen op dat ‘naamloze’ gevoel geen zin heeft. Daarmee triggert het slow motion deel alleen maar meer. En het snapt ook dat ik echt wel doorheb wat de onderliggende gedachte is van dat deel; het gaat om plezier hebben en doen wat goed voelt…maar in mijn eigen tempo. En als ik mijn eigen tempo aanneem, kan ik veel meer moois is de wereld zetten, dan wanneer ik het rennend doe of in het tempo van anderen.

Hoe of waardoor bepaal jij jouw tempo?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *