Ik roep mijn hele leven al dat ik kan mij niet vervelen. En dat is ook zo. Ik zie of vind wel altijd iets wat ik kan gaan doen, wanneer ik even niets te doen lijk te hebben. Of het nu is een vlieg op de muur bestuderen, opruimen of iets kleins tekenen. Ik ben daardoor echt mega goed geworden in hele kleine bootjes vouwen. Mijn moeder zei altijd wanneer wij even niet te doen hadden ‘Ga je tenen maar tellen’. Of te wel, het maakt niet uit wat je doet, als je maar iets gaat doen. En daar ben ik zo’n beetje een expert is geworden.
Het voordeel hiervan is, dat mijn wereld enorm vergroot is, want alles is interessant.
Wat zou ik er mee kunnen doen, wat is het nut ervan, hoe voelt het aan en hoe kan ik er plezier mee beleven? Echt heel erg leuk. Mijn innerlijk kind wordt daar echt heel happy van.
Maar het heeft ook een heel groot nadeel. Omdat ik zo bezig ben, zie ik soms dingen ook niet. Ik heb weinig tijd om echt stil te gaan staan en het toe te laten. Mijn ogen en hoofd zijn zo bezig met op zoek gaan naar weer wat nieuws dat ik dingen niet afmaak, maar ook nooit helemaal zie of doorvoel. Tot een bepaald punt of laag en dan tjoep naar het volgende. ‘Vooral doorgaan’, zoals Barrie Stevens altijd zegt.
Onlangs ben ik aan een traject begonnen van 66 dagen.
Een traject om eens af te leren om vooral door te gaan. De wetenschap heeft onderzocht en om echt iets aan of af te leren zou je 66 dagen nodig hebben. Daar ik al retengoed ben in het aanleren, is het dus nu voor mij om af te leren. Even niets nieuws aangaan, uitproberen of op te starten. 66 dagen mijzelf onderdompelen in dat wat ik al heb en kan. En geloof mij; in mijn rugzak heb ik echt veel kennis en kunde, dus ik zou mij niet hoeven te vervelen.
Momenteel zit ik op dag 25 en heel langzaam begin ik nu bij een fase te komen dat ik steeds meer om mij heen kijk op zoek naar iets nieuws. Ik had verwacht dat dit juist in de eerste paar dagen zou zijn, maar ik zit nu dus in die fase. En die fase veroorzaakt een onrust in mij. Onrust want ik verveel mij steeds vaker. Wanneer ik die emotie of behoefte voel opkomen, krijst mijn hoofd en lichaam om iets te gaan doen. Het zou heel makkelijk zijn om iets op te pakken en daarmee aan de slag te gaan. Al is het maar voor een paar seconden. Maar dan ben ik aan het toegeven en ga ik voorbij aan mijn doel. En dus ben ik nu al een paar keer al echt in die verveling gaan zakken.
Wat zit eronder dat verlangen om iets te gaan doen? Waarom vind ik dit zo moeilijk? Waarom gun ik het mijzelf niet om stil te staan en gewoon even niets te hoeven doen? Wat wil ik niet aan zien, voelen of horen, waardoor ik aan het vluchten ben in doorgaan?
En weet je wat nu het bijzondere is?
Op die momenten dat ik echt het niets doen toelaat, ontdek ik ineens iets waarvoor eerder geen ruimte was.
Zo heb ik ooit jaren geleden een traject gevolgd over het samenwerken met de seizoenen. Daarbij werd gebruik gemaakt van een levenswiel, welke voor mij een soort heilige tool is geworden, maar wat een beetje onder in de rugzak terecht was gekomen. Al vrij aan het begin van de 66 dagen stuitte ik op een boek dat prachtig aansluit bij mijn eigen kennis en ervaring en ben deze gaan lezen. Alles wat daar in staat is voor mij niet nieuw, maar wel een diepere laag. Zo’n mooie diepe duik welke bevestigd dat mijn rugzak is goudwaard.
Gisteravond had ik weer zo’n verveel moment en na even daarin te zitten, pakte ik de nieuwst Happinez en bladerde deze een beetje gedachteloos door…tot ineens een zeer uitgebreid interview van meerdere pagina’s en oefening van de schrijver van dat boek. Nu zou je misschien zeggen ‘ja en?’. Maar voor mij is dit a) een bevestiging dat ik nu eindelijk de juiste laag aan het aantikken ben en dat ik mij nu echt open te stellen voor tot de bodem te gaan, maar ook b) dat dit mij niet opgevallen zou zijn wanneer ik in mijn vooral-doorgaan-modus zou zitten.
Dus voor nu even geen tenen meer tellen voor mij, maar echt de verveling toelaten, want daarmee is er ruimte voor verdieping, inzichten, stilstaan en ervaren. Zo bijzonder van hoeveel kanten ik nu word toegefluisterd naar waar het om gaat en wat mij te doen staat. En straks dan mag ik er vorm aan gaan geven. Een werkvorm creëren waarmee ik ook jou kan helpen, kennis laten maken, ontdekken en spelen. Ik heb zoveel om te delen en hoe tof is dat om te mogen gaan doen met jou.
Ik ga nu even lekker mijzelf vervelen hahaha
En jij? Wat gebeurd intern bij jou wanneer jij je verveelt?
