Sinds een jaar of anderhalf hou ik een dagboek bij of beter gezegd een dankboek. Elke dag schrijf ik daarin waar ik dankbaar voor ben. In het begin vond ik het best lastig, want kon ik echt elke dag iets bedenken waar ik dankbaar voor zou kunnen zijn?
Dankbaarheid voelde als iets heel groots.
Als iets dat ik op mijn knieën iets moest aanschouwen dat bestond lichtbundels, zwevende engelen en een kerkkoor dat ‘Haaaaaaaaa’ zo zingen op de achtergrond…Groot dus. Heel groot. En zo groot voelde mijn leven niet aan.
Daarop begon ik de dingen te bedankten die juist mijn leven niet zo groot maakten. Zoals een heerlijke kop koffie, de geur die aankondigde dat er een onweersbui aankomt, een veertje dat voor mijn voeten op de grond viel, een blije kwispelende hond die mij spontaan hallo kwam zeggen, regenbogen en volle manen. Kleine dingen waar ik heel blij van werd en nog steeds wordt.
Na een tijdje merkte ik dat de meeste van die dingen buiten mijzelf lagen en dat wanneer ik een dagje alleen voor mijzelf had en niet of amper buiten was geweest, ik het lastig vond om dan alsnog iets te vinden waar ik dankbaar voor kon zijn.
Hoe kon ik toch dankbaar zijn zonder die aanwezige externe factor?
Door op zoek te gaan naar de interne factor. Waarvoor was ik dankbaar wat er intern in mij plaatsvond? Door dankbaar te zijn voor mijn gedachte, mijn emoties, mijn lichaam, alles wat in mijn lichaam functioneert, de gedachte die opkomt doordat er juist iets in mijn lichaam gebeurt en andersom.
Op dit moment schrijf ik vooral hoe dankbaar ik ben hoe ik met situaties om ga.
Zowel mentaal als fysiek. Daar waar ik vroeger voor wegrende, wat pijn deed, niet wilde aanschouwen, kan ik nu ook dankbaar voor zijn. Door bijvoorbeeld te vertrouwen op mijn intuïtie, op mijn spierreactie (van freeze naar ontspannen door mijn gedachte te onderzoeken). Door mij af te vragen wat ik dien te leren van de situatie. Door te luisteren naar mijn lichaam. Een pijnsignaal is meer dan alleen pijn. Het is ergens door ontstaan (bv mijn hoofd gestoten aan een keukenkastje omdat ik te veel liep te piekeren waardoor ik het kastje niet opmerkte of rugpijn, omdat ik te veel zorgen op mij heb genomen). Ik blijf niet langer hangen in negatieve gedachten, omdat er iets is gebeurd, wat ik liever niet had zien gebeuren of niet verwacht had dat het zou gebeuren.
Het gebeurt met een reden.
Ik ben dankbaar voor al die signalen. Ik ben dankbaar voor de dagen dat ik niet kan stoppen met glimlachen en genieten. Ik ben dankbaar voor de dagen dat ik uit bed kom en liever meteen weer terug in bed zou willen kruipen. Ik ben dankbaar wanneer mijn lichaam lijkt te ontploffen van bruisende energie. Ik ben dankbaar voor iedereen in mijn leven. Ik ben dankbaar voor de donkere, zwaar en vermoeid aanvoelende dagen. Ik ben dankbaar voor de liefde in en van mijn leven. Ik ben dankbaar voor mijn pijn, mijn verdriet, mijn piekermomenten. Ik ben dankbaar voor mijn onnavolgbare creatieve spinsels en mijn blije-geit uitbarstingen. Ik ben dankbaar voor wat mijn hoofd, mijn hart en mijn buik mij vertellen. Ik ben dankbaar voor het stil kunnen zitten en er gewoon kunnen zijn. Dankbaar in het hier en nu. Alle leuke en minder leuke dingen, ik ben er dankbaar voor. Ze horen niet alleen bij mijn leven, maar ze leren mij ook heel veel. En ik ben dankbaar dat ik mag leren.
Uiteraard ben ik nog steeds heel dankbaar voor regenbogen, adembenemende mooie natuur, kopjes krijgen van de (buur)katten, de spontane en soms onhandige acties van mijn vriend en voor chocolade. Maar doordat ik nu weet en voel wat het met mij doet, kan ik er nog dankbaarder voor zijn.
En oja, het zijn juist de kleine alledaagse dingen, die mijn leven heel groot maken (hoor ik daar een ‘Haaaaaaaaa’ ???)
Waar ben jij dankbaar voor?
Elke dag? En waar en hoe voel jij jouw dankbaarheid? In je hoofd? In je lichaam? Of voel je het niet, maar weet je het? Hoe klinkt dankbaarheid dan? En hoe uit jij jouw dankbaarheid? Kun jij ook voor het onprettige, het ongewenste en (oude) pijn dankbaar zijn? Wat zou je kunnen leren door hier ook dankbaar voor te zijn? Durf je echt dankbaar te zijn? Wat maakt jouw leven groot?
