We leven momenteel in en bijzondere situatie. En wij hebben daar alle zo onze eigen ideeën en gevoelens over. Ik merkte in het begin dat ik mij daar erg toe aangetrokken voelde. En hoe meer meningen, hoe meer prikkels en hoe meer ik mijzelf kwijtraakte. Ik wist niet meer wat ik er nu wel of niet van moest denken.
Terwijl ik nog mijn eigen mening aan het onderzoeken was, kwam alweer de volgende stap.
Mijn werkomgeving werd ineens compleet veranderd. De plek waar ik mijn ding deed, waar ik mijn collega’s sprak, waar ik kon beweging, was ineens verboden terrein. En ondanks dat ik het meerdere malen echt heb geprobeerd, kreeg ik keer op keer te horen dat ik er niet mocht zijn. Daar niet mocht zijn.
Dus zoals zovele thuis aan het werk. De plek waar ik juist niet mijn werk mee naar toe wil nemen. De plek waar ik kan relaxen na een heftige werkdag of even mijzelf wil kunnen terugtrekken om niet meer te hoeven denken aan de volle agenda en to-do lijst met werkzaamheden. En ineens was die heilige plek mij ontnomen. Werk en privé met elkaar verweven. Tafel vol papieren, grond vol mappen, een blazende laptop met daarnaast roodgloeiende telefoon. En daarbij een goedbedoelde online-werkomgeving, die niet altijd even bereik- en handelbaar was. Gevloek, getier, frustratie en ook verdriet.
Ik merkte ook dat ik het lastig vond te bepalen wanneer de werktijd erop zat en wanneer privé tijd inging. Met als gevolg lange dagen met amper tijd om een kop koffie te drinken. En het ergste was dat ik dit zelf deed. Niemand die mij opdroeg om door te gaan.
Bovendien werd ik steeds gefrustreerder op al die berichtjes van mensen die nu ineens hun tijd gingen vullen met online yogalessen of een andere sport, klussen gingen in huis en in de tuin. Tips en trucs om je kinderen te vermaken, mensen die van gekkigheid niet meer wisten wat ze met al die vrije tijd moest doen en 1001 gratis Webinars met de meest uiteenlopende thema’s…Alsof dat nog niet genoeg prikkels met zich meebracht, mis ik mijn collega’s. Ja een video call is best een goede oplossing, maar voelt toch anders.
Het oude patroon van verplicht voelen om te blijven staan.
Hoe zwaar en ongemakkelijk het ook voelt. Door zul je gaan…en vooral niet toegeven of aangeven dat het even niet gaat…zucht…En toen waren daar ineens die woorden ‘Jij gaat nu naar buiten. Maakt niet uit waarheen, maar ik wil je hier het komende half uur niet meer zien.’
Ik weet dat de overheid er geen voorstander van is, maar voor mij was dat wel het beste advies. Buiten, daar waar de wind tintelt op je huid, het gras kietelt, de bladeren ritselend zingen, de vogels met de stroming mee gaan. Daar waar adem is.
Mensen, wat kunnen wij veel leren van de natuur.
Of laat ik het beter zeggen, wat kan ik toch veel leren van de natuur. Een werkplek is maar een plek, een huis is maar een huis. Het gaat er niet om waar ik ben, maar wat ik doe. En hoe ik het doe. Meegaan met de stroming, flexibel opstellen, open staan voor andere mogelijkheden…iets wat ik van uit nature zo goed juist kan. Voelen wat er op het moment nodig is en daarop anticiperen…en als dat even naar buiten gaan is, dan is het even naar buiten gaan. Is het nog een half uurtje doorwerken, dan is het nog een halfuurtje doorwerken. Nee, ik heb geen behoefte aan online-yoga lessen en ik hoef ook geen kinderen te vermaken. Laat staan 1001 nieuwe dingen te leren…
Ik hoef maar één ding; Met mijn eigen stroming meegaan.
