Ik doe de deur open van mijn werkruimte en doe daarna het licht aan. Het voelt nog wat koud en vochtig en het ruikt nog een beetje naar wasmiddel, van de was die hier gisteren hing te drogen. Ik ga aan mijn bureau zitten en druk op het knopje van de airco om de verwarming aan te zetten.
Mijn blik gaat naar het raam. Buiten is het nog donker. Het enige teken van leven is afkomstig van de mensen. Geluiden van op en af lopen van de trap, dichtslaan van huisdeuren, startende of voorbijrijdende auto’s en hier op de zolder het zachte zoemen van de verwarmende airco.
De geur van wasmiddel maakt meer en meer plaats voor de geur van mijn verse kop koffie. Ik neem een slok en voel een rilling wanneer de smaak vermengd wordt met die van tandpasta. Maar na nog een slok proef ik alleen nog de warme koffie.
Ik kijk naar mijn laptop, die nog uitstaat, en merk dat ik nog even niet te behoefte heb om deze aan te zetten.
Buiten zijn steeds meer geluiden waarneembaar. Ik adem diep in en luister naar deze ochtend.
Heel even voel ik de neiging om toch even op mijn horloge te kijken of ik niet toch al zou moeten inloggen. Nee nog even niet.
Deze ochtend is nu al net zo uniek als elke andere ochtend uniek is.
Soms vergeet ik dat.
Deze ochtend, zoals alle voorgaande ochtenden, is niet vanzelfsprekend. Niemand kan garanderen dat er morgen weer een ochtend zal zijn. De kans is wel groot dat er morgen een ochtend zal plaats vinden, maar het is geen vaststaand feit.
En daarom geef ik wat extra aandacht aan dit moment.
Een van de dingen die ik heb mogen leren van mijn vader is dankbaar zijn voor de ochtend. Toen hij bijna aan het einde van zijn ziekbed, en waardoor ook zijn leven, was, was het eerste wat hij deed nadat hij zijn ogen had geopend de ochtend bedankten, “Goedemorgen, deze ochtend kunnen ze niet meer van ons afpakken”.
Inderdaad pap, deze ochtend kunnen ze niet meer van ons afpakken.
En ik wens voor al die anderen, die zo verlangd hebben naar het op deze ochtend mogen ontwaken en alle geluiden, bewegingen, geuren, smaken tot zich te mogen nemen als een geschenk, een hele mooie ochtend toe.
Mijn blik gaat naar een vogel, die dicht voorbij het raam vliegt en daarmee het daglicht aankondigt.
