Ergens halverwege juli kwam voor mij een groot keerpunt in het thuis werken.
Ik vond meer en meer mijn draai en had ondertussen een manier gevonden hoe om te gaan met alle technische hulpmiddelen, merkte steeds meer voordelen van het thuis kunnen werken en vond ook een manier om toch in contact te blijven met mijn collega’s op een dagelijkse basis.
Een van de belangrijkste overweging was het aanpassen van de plek waar ik werkte.
Daar waar ik eerst de eetkamertafel in de woonkamer in beslag had genomen om dagelijks mijn ding te doen, ben ik naar de zolder verhuist en heb ik plaats genomen in mijn praktijkruimte. Ja het klopt, dat deze daar eigenlijk niet voor bedoeld was, maar gezien ik momenteel toch even niemand daar mocht ontvangen en veel online deed, was dit een win win optie.
Het voordeel van deze ruimte was ook dat ik niet langer getriggerd werd door wat er allemaal buiten op straat gebeurde. Ik werd niet meer afgeleid door wandelende mensen, het aan en af rijden van bezorgdiensten (en wat als daar nu net iets voor mij zat, terwijl ik in een online call zat? Was het onbeschoft om dat wel of niet de call te verlaten om een zak kattengrind aan te nemen?). Geen gillende kinderen meer die de legere straat benutten om zich uit te leven met allerlei spelletjes. En vooral weg met de constante reminder aan werk; namelijk een laptop en monitor die in zicht stonden in de ruimte, die juist voor mij in het teken staat om te relaxen en tijd door te brengen met mijn geliefde.
Eenmaal op zolder viel er een enorme druk van mijn schouders.
Hier had ik uitzicht over de daken van de andere huizen, hoorde ik meer vogels dat spelende kinderen en kon ik mij echt focussen op mijn werk. Maar het allerbeste; ik kon de boel de boel laten en de deur sluiten. De lijn tussen privé en werk, die ik als lastig ervoer in het begin van de eerste Coronacrisis, kon ik weer gemakkelijk herpakken en ik merkte dat het mij nu geen moeite meer kosten om te stoppen met werk in plaats van dagen te maken van soms 12 uur.
Op dit moment durf ik zelf te zeggen dat als dit de nieuwe manier van werken zou zijn, ik hier vol voor zou gaan. Uiteraard ben ik wel zo realistisch dat ik weet dat dit niet wenselijk is bij mijn werkgever, daar er nu meer afstand is ontstaan tussen werknemen en werkgever, maar toch…
Het dagelijkse online call moment met diverse collega’s vind ik een super uitvinding om toch zakelijk en sociaal in verbinding te blijven, mijn eigen koffie in mijn eigen mok naast de werklaptop, het op en af lopen van de trap om printjes te pakken van de printen die een etage lager staat, in de pauze even de tuin in lopen en te kijken of er nog bramen rijp genoeg zijn om te plukken, katje knuffelen… en de vele mini-dansjes die ik tussendoor doe om lekker in beweging te blijven…Het voelt zoveel vrijer aan dan een paar maanden geleden…
De balans is hersteld…ik kan weer ademen en voel mij goed. En dat is waar het om draait.
